Jak pracujemy · VR360 3D, wystawa immersyjna

Współobecność

Immersyjna wystawa B’cause Dance Company: etiudy taneczne nakręcone w stereoskopowym 360° w opuszczonych i niekonwencjonalnych przestrzeniach. Pomysł, scenariusz, reżyseria i realizacja po naszej stronie.

W skrócie

Projekt: B’cause Dance Company
Rok: 2025
Zakres: Pomysł, scenariusz, reżyseria, obraz 360° 3D, postprodukcja obrazu i dźwięku (głównym pomysłodawcą był jednak Bartek, który łączy ze sobą zakresy BDC i BFP)
Technologia: Insta360 Titan, stereo 360° 3D, dźwięk ambisoniczny, gogle Meta Quest 3

Strona projektu →

Cel

Umieścić widza w samym środku tańca i pokazać go z perspektywy, której w teatrze nie ma. Wejść w artystyczny dialog z przestrzeniami, które coś przeżyły, i opowiedzieć ruchem historię, której doświadcza się od wewnątrz.

Zadanie

Pomysł, scenariusz i reżyseria, obraz 360° 3D, stitching oraz postprodukcja obrazu i dźwięku ambisonicznego. Wystawa, w której widz przechodzi między etiudami w okularach VR, na dziesięciu stanowiskach jednocześnie.

Efekt

Wystawa, która podróżuje: kilkanaście prezentacji w różnych miejscach, w tym stałe pokazy w Teatrze Studio. Technologia jest tu formą spotkania z ruchem i przestrzenią, a nie tematem samym w sobie.

Jak to zrobiliśmy

Od pierwszej decyzji po finalny plik.

Początek - wybór lokalizacji. I to było naprawdę kluczowe. Każda lokalizacja to inna etiuda, a kiedy widz nakłada gogle najpierw widzi właśnie lokalizację i to ten magiczny próg przejścia, poprzez zróżnicowanie lokalizacji, chcieliśmy uczynić wyjątkowym.

Obraz stereo 3D i dźwięk ambisoniczny wymagały bardzo precyzyjnego nagrania, a potem równie precyzyjnej postprodukcji. Mieliśmy wielkie szczęście, że pracował z nami Andrii Shramko, który jest absolutnym ekspertem jeśli chodzi o VR i tę kamerę oraz Adam Wojtaś z SC Projects, który nadzorował dźwięk i był odpowiedzialny za jego postprodukcję. Kamera 360° nie ma „za kadrem”, więc plan buduje się dookoła niej: ekipa znika z pola widzenia, światło niekiedy staje się częścią przestrzeni, a tancerze pracują z obiektywem jak z partnerem. Choreografia jest rozpisana na pełne 360°, bo widz sam decyduje, gdzie patrzy.

Po zdjęciach obraz z ośmiu obiektywów trzeba zszyć w jedną sferę, osobno dla każdego oka, bo w stereoskopii lewe i prawe oko widzą inny obraz (stitching). Aby proces stitchingu był możliwie szybki Andrii rozrysowywał tancerzom linie, których powinni unikać. Do tego dźwięk: wirtualne źródła rozmieszczone dookoła widza, które obracają się razem z jego głową. Każdy błąd na którymkolwiek etapie byłoby widać i słychać, więc proces jest długi i dokładny.

Formą prezentacji jest wystawa VR: osiem stanowisk z goglami pracuje równolegle, a widz przechodzi między etiudami we własnym tempie. Wystawa jeździ po różnych miejscach i wraca regularnie na pokazy w Teatrze Studio.

Making of